چند ده کیلومتر دورتر از شهر آمده ام آشفته که می شوم به دنبال راه نجاتی می گردم  به دنبال راه فراری، نمی توانم یک جا بمانم دیگر قدم زدن هم آرامم نمی کند بر پدال گاز فشار می دهم ........

.... با چشمهای زیبایش که هزاران سوال در آن موج می زد با تعجب به من می نگریست ، روبرویش به حالتی قرار گرفتم تا مجبور نشود سرش را بالا بیاورد و به صورتم خیره شود با نگاهش مرا می کاوید       آقا از شهر میایی؟  خسته شدی؟ 

 از سوالش تعجب می کنم بیشتر از سنش درک می کرد  این را از حرف زدنش و رفتارش می فهمیدم ؛   شکلاتی را از جیبم برایش بیرون آوردم گاهی چند  شکلا تی همراهم میگذارم تا شاید برای لحظاتی تلخکامی هایم و تلخی سرنوشت یادم برود .

بیا عزیزم این برای تو دختر خوب

شکلات را از دستم می گیرد چشمانش برق خاصی می زند "برای خودم نمیخوام دوستم پاش درد میکنه    می دمش به اون ....."

جیب هایم را می  گردم می فهمد شکلا تی دیگر ندارم ؛

همین بسه آقا  

ببخشید گلم همین یکی رو داشتم

راستی چند سالته؟

با دستان کوچکش عدد  را نشان میدهد و با زبان شیرینش می گوید 5 سال.

زنی آنطرف تر صدایش می زند اسمش را متوجه نمی شوم اما نام او را فرشته کوچولو گذاشته ام . به دنبالش راه می افتم ..... در راه بازگشتم خاطرات در ذهنم مرور می شود  آری هنوز  عطر انسانیت مشامم را نوازش می دهد  آنجا هنوز کرامت و شرافت آدمی لگد مال نشده بود.

 شب ،شهر من،پیاده رو  یکی از خیابانهای شلوغ

زنی  نشسته  با ترازویی جلویش  ،همه امیدش این است که کسی بخواهد خود را وزن کند ،دخترش با روسری سفید کهنه و مانتویی مندرس با مشت نحیفش به پای زن می کوبد " گُشنمه  یه چی برام بخر "

فقط عبور مردم

آنطرف تر  صدای ترمز ، نگاههای شیطانی ،کلمات نامفهوم ،  شکست باورها، زنی دیگر  سقوط می کند

باز هم فقط عبور مردم

همه چیز برای خیلی ها عادی شده ،این آفت عادی شدن ریشه همه باورها و اعتقادات را خورده است

جامعه من به سختی نفس می کشد 95 درصدش سالهاست بیمار است،  ارزشهای انسانی هم رنگ باخته اند دیگر خبری از مردانگی و جوانمردی هم نیست ایثار و از خودگذشتگی واژه های نامفهومی اند،عجب دردی است این درد بی درد بودن،  روابط بر اساس منافع شکل می گیرد و ادامه می یابد  گاهی احساس می کنم در میان مردگان راه می روم موجود زنده واکنش نشان می دهد تلاش می کند برای بهتر شدن خوب شدن ؛ نه اینکه دست روی دست می گذارد تا نفس آخر را بکشد .  

متوجه او شدند .

 چهره مرد فقیر بر افروخته بود و با نگاههای نگران به پیشنماز چشم دوخته بود .          مردم شهر آن مرد فقیر را می شناختند و می دانستند که او گدای گستاخ و  پررویی است ؛ خیلی ها هم می گفتند عقلش هم کار نمیکند و دیوانه است . مرد بدون توجه   به نمازگزاران به سمت پیشنماز رفت و جلوی  او ایستاد . بعد با صدای بلند گفت: « یا ... یالا حق مرا بده ... ما...ل جدم را بده .... یا ... یالا خمس مرا بده ».پیشنماز که به آرامی از جای خود بلند می شد تا نماز عصر را به جا بیاورد گفت :«کمی دیر آمدی ، متاسفانه چیزی باقی نمانده است »

مرد با شنیدن این خبر ، چشمانش گشاد شد با خشم نگاهی به پیشنماز کرد و فریاد زد :      «چی ؟!..... پ.... پس حق من کو ؟ »

و بعد با خشم ،آب دهانش را به صورت پیشنماز انداخت . جمعیت نمازگزاران با دیدن این  صحنه در یک لحظه حیران شدند و بعد همهمه ای در میان آنها برخاست . یکی از جوانان نمازگزار که صورتش از شدت عصبانیت سرخ شده بود و دندانهایش را به هم می فشرد با شتاب از صف خارج شد و به سمت مرد فقیر هجوم برد  اما عکس العمل پیشنماز همه را سر جایشان میخکوب کرد . شیخ جعفر ، روی به مردم نمازگزار کرد و در حالی که قسمتی از عبایش را در دست گرفته بود ، گفت :« هر کس شیخ را دوست دارد به این سید کمک کند ؛ مردم به سید کمک کنید » . مردم ماتشان برده بود و نمی دانستند  چه بگویند . شیخ جعفر مقداری پول از جیبش در آورد و در حالی که عبایش را جلوی نمازگزاران می گرفت ، از صف اول به راه افتاد . دقایقی بعد شیخ جعفر با تبسمی بر لب و دامنی پر از پول به سمت مرد فقیر می رفت .

آن پیشنماز شیخ جعفر کاشف الغطاء بود.    

اگر می خواهید با شیخ جعفر بیشتر آشنا شوید  کلیک کنید ـــــــــــ>>آیت الله جعفر کاشف الغطا

نمایش حدیث روز در وبلاگ شما     <<ــــــــــــــــــــــ   کلیک کنید

فرخنده میلاد با سعادت رحمه للعالمین حضرت محمد (ص) و

 حضرت امام جعفر صادق (ع) مبارک باد

محمد (ص) مي آيد .

محمد (ص) در ماه «ربيع» مي آيد. و همراه با خود، ربيع قلوب و بهار جان ها و طراوت ايمان را به همراه مي آورد .

محمد (ص) مي آيد .

از نسل ابراهيم بت شكن، از سلاله پاكان، از دامن  «آمنه» عفيف ،

با مشعلي از «حق» فرا دست ، كه مي بيني آتشكده «آذرگشسب» ، با طلوع حضرتش ، به خاموشي مي گرايد ، به نشان فرو مردن فروغ دروغين آتش اهورايي ، در جلوه جمال الهي و جلال كبريايي . و اين «صبح صادق» رسيدن «روز» را نويد مي دهد، پس از شب ديجور و ظلمت ظلم ، پس از قرن ها قساوت و سال ها سفاهت . و با اين «ميلاد» لرزه و شكاف ، در كاخ «كسري»  مي افتد ، به نشانه اين كه از اين پس «كعبه» كوي عشق است ،

و سكوي آزادي .

 و بناي يادبود عدالت و برابري  و توحيد ،

و سمبل قيام مردم و قوام امت

و رمز خضوع ، در برابر فقط  «الله» .

نه  «جم» ها .

نه «كي» ها ،

و «كسري» ها ،

و «قيصر» ها ،

و «فرعون» ها ...

محمد ( ص ) مي آيد .

حضرت امام صادق ع : شفاعت ما هرگز به کسی که نمازش را سبک بشمارد نمیرسد

 مولودی  و آهنگ :

ای گل داور خوش آمدی          پروانه ها آوردن رو بالشون ستاره 

معلم (سامی یوسف)                    

                                                                      بهار را باورکن
                                          باز كن پنجره ها را كه نسيم
                                         روز ميلاد اقاقي ها را
                                         جشن ميگيرد
                                                  و بهار
                                        روي هر شاخه كنار هر برگ
                                           شمع روشن كرده است
                                       همه چلچله ها برگشتند
                                       و طراوت را فرياد زدند
                                       كوچه يكپارچه آواز شده است ...
                                       تو چرا سنگ شدي
                                       تو چرا اينهمه دل تنگ شدي
                                           باز كن پنجره ها را
                                               و بهاران را
                                                باور كن
                                                                   فريدون مشيری