بلبل باغ جنان را نبُود راه به دوست               نازم آن مطرب مجلس که بُود قبله نما

صوفی و عارف از این بادیه دور افتادند         جام می گیر ز مطرب که روی سوی صفا

همه در عید به صحرا و گلستان بروند            من سرمست ز میخانه کنم رو به خدا

                                                           بخشی از غزل زیبای امام خمینی (ره)

                                                                          به نام عید نوروز

به اطرافت که نگاه می کنی حیات مجدد طبیعت را می بینی ؛ این آمدن   و رفتن روزها ، ماهها و فصلها به خاطر قابلیت تغییر پذیری  طبیعت است اصلی که چنانچه در زمره خصوصیات آن وجود نداشت همواره مظاهر طبیعت یکسان می ماند بهاری نبود که آمدنش را به جشن    بنشینیم و یا پاییزی نمی آمد که آن را فصل هنرمندان بنامیم . (گرچه در ظاهر چنین به نظر می رسد که گذر زمان  باعث به وجود آمدن ماهها و   فصلها و .. .  می شود در حالیکه زمان بُعد چهارم ماده است و     جزء بر کل احاطه ای ندارد و خود زمان که با آن آشنا هستیم معلول قابلیت تغییر پذیری زمین در حرکت وضعی خویش است )

انسان نیز  توانایی تغییر کردن را دارد میزان و نوع این دگرگون شدن   و تغییرکردن به اختیار ماست و همین امر مبنای ارزش گذاری هرعمل ما قرار می گیرد و بخاطرهمین مساله  انسان  می تواند از چهار پایان کمتر و یا از ملائک بالاتر و شریف تر باشد

آیا تا کنون تصمیم گرفته ایم عادتها و خصوصیت های نا پسندمان را به نیکی ها تغییر دهیم ؟ آیا تلاش کرده ایم مسر حرکتمان را به سوی آغوش پر مهر و محبت خدا تغییر داده و در آن ثابت قدم بمانیم؟

براستی اکنون که بهار آمده جان ِما در کدام فصل قرار دارد ؟                بهار جان ما چه هنگامی خواهد بود ؟

 مداحی :

خاتم الانبیاء           

یاس خوش بوی منی

 جلوه جنت به چشم خاکیان دارد بقیع              

                                                                                 یا صفای خلوت افلاکیان دارد بقیع

شب که تاریک است و در بر روی مردم بسته است                       

                                                                زائری چون مهدی صاحب زمان دارد بقیع 

                                                ------------

این حسن کیست که بخشندگی حاتم از اوست

                                                       شیوه جود و سخاوت به همه عالم از اوست     

این حسن کیست که پروانه صفت سوخته جان                                                        

                                                        معنی ار می طلبی عالم جان خرم از اوست      

این حسن کیست که صلحش به برادرحجت   

                                                       وان که زخم جگر فاطمه را مرهم از اوست

این حسن کیست شهید ستم و حجت حق

                                                    انکه مسموم شد از زهر و مرا ماتم از اوست

این حسن کیست بود نوگل گلزار بتول

                                                            پسر شیر خدا شرع نبی محکم از اوست

پخش زنده از حرم مطهر امام رضا ع

مداحی:

رضا جان                                 داغ رضا                     

                    یا امام رضا

               چهل حدیث امام رضا علیه السلام

دیروز عصرمثل همیشه رفته بودم دفتر (من یک دفتر تبلیغاتی دارم و در زمینه   امور چاپی فعالیت میکنم) این روزهای آخر سال باید به حساب و کتاب  برسم بررسی دفتر کل ،تعیین تراز مالی و . . . منشی قبض تسویه حسابهای مشتری ها را آماده کرده بود داشتم آنها را امضاء می کردم  که فکری ذهن من را مشغول به  خودش کرد ........ دوستان خوب من ،خیلی از ما در مقاطعی از زندگیمان با مباحثی این چنین روبرو هستیم ؛ اگر این کار را انجام داده بودم الان در کارم موفق بودم ، اگر فلان سرمایه گذاری را کرده بودم الان سودم چند برابر شده بود ،اگر این یا آن حرف را زده بودم الان موقعیت بهتری داشتم  و از این دست اگر ها و نباید ها . البته من مخالف بررسی راههای موفقیت  بیشتر در زمینه مالی و مادی  نیستم اما به  راستی چند درصد از ما افق دیدمان بیشتر از این مسایل مادی است؟ چند نفرمان ساعاتی از شبانه روز یا ماه یا سال را به این اختصاص می دهیم که چقدر به کمال   و قرب الهی نزدیک تر شده ایم؟ یا اگر این رفتار یا گفتار را انجام نداده بودیم الان  در چندمین پله ملاقات با خدا بودیم؟ چه تعدادی از ما به سود و زیان معنوی خویش اندیشیده ایم؟

حضرت محمد( صلی الله علیه و اله و سلم) فرموده اند : به حساب خویش رسیدگی کنید قبل از آنکه  به حساب شما رسیدگی شود.

چهل روز گذشت. حقيقت ، عريان‏تر و زلال‏تر از هميشه از افق خون سر برآورد. كربلا به بلوغ خويش رسيد و جوشش خون شهيد ، خاشاك ستم را به بازى گرفت. خونى كه آن روز در غريبانه‏ ترين غروب ، در گمنام‏ ترين زمين ، در عطشناك‏ترين لحظه بر خاك چكه كرد ، در آوندهاى زمين جارى شد و رگ‏هاى خاك را به جنبش ، جوشش و رويش خواند. چهل روز آسمان در سوگ قربانيان كربلا گريست و هستى ، داغدار مظلوميت‏ حسين‏ عليه السلام شد. چهل روز ، ضرورت هميشه بلوغ است و مرز رسيدن به تكامل است ، مگر ما سرما و گرما را به «چله‏» نمى‏شناسيم و مگر ميعادگاه موسى در خلوت طور ، با چهل روز به كمال نرسيد.

اينك ، چهل روز است كه هر سبزه مى‏رويد ، هر گل مى‏شكفد ، هر چشمه مى‏جوشد و حتى خورشيد در طلوع و غروب ، سوگوار مظلوم قربانگاه عشق است. چهل روز است كه انقلاب از زير خاكستر قلب‏ها شراره مى‏زند. آنان كه رنج پيمان‏ شكنى بر جانشان پنجه مى‏كشيد و همه آنان كه شاهد مظلوميت كاروان تازيانه ، اشك و اندوه بودند و همه آنان وقتى به كربلا رسيدند كه تنها غبار صحنه جنگ ، بوى خون تازه و دود خيمه‏ هاى نيم سوخته را ديدند ، اينك برآشفته ‏اند ، بر خويش شوريده ‏اند. شلاق اعتراض بر قلب خويش مى‏كوبند و اسب جهاد زين مى‏كنند. چهل روز است كه يزيد جز رسوايى نديده و جز پتك استخوان كوب ، فريادى نشنيده ، چهل روز است استبداد بر خود مى‏پيچد و حق در سيماى كودكانى داغدار و ديدگانى اشكبار و زنانى سوگوار رخ نموده است. اينك ، هنگامه بلوغ ايثار است. هنگامه برداشتن بذرى است كه در تفتيده‏ ترين روز در صحراى طف در خاك حاصلخيز قتلگاه افشانده شد.

اربعين است. كاروان به مقصد رسيده است. تير عشق كارگر افتاده و قلب سياهى چاك خورده است. آفتاب از پس ابر شايعه ، دروغ و فريب سر برآورده و پشت پلك‏ هاى بسته را مى‏كوبد و دروازه ديدگان را به گشودن مى‏خواند.

اربعين است. هنگامه كمال خون ، بارورى عشق و ايثار ، فصل درويدن ، چيدن و دوباره روييدن. هنگامه ميثاق است و دوباره پيمان بستن. و كدامين دست محبت‏ آميز است تا دستى را كه چهل روز از گودال ، به اميد فشردن دستى همراه ، برآمده ، بفشارد؟ كدامين سر سوداى همراهى اين سر بريده را دارد و كدامين همت ، ذوالجناح بى ‏سوار را زين خواهد كرد؟

اربعين است. عشق با تمام قامت‏ بر قله «گودال‏» ايستاده است! دو دستى كه در ساحل علقمه كاشته شد ، بلند و استوار چونان نخل‏هاى بارور ، سر برآورده و حنجره ‏اى كوچك كه به وسعت تمامى مظلوميت فرياد مى‏كشيد ، آسمان در آسمان به جست‏وجوى هم صدا و هم نوا سير مى‏كند. راستى ، كدامين ياورى به « هم نوايى‏ » و همراهى برمى‏خيزد؟

مگر هر روز عاشورا وهر خاکی ، كربلا نيست؟ بياييد همواره همراه كربلاييان گام برداريم تا حسينى بمانيم.                                               منبع: تبیان

مداحی اربعین:

محمود کریمی سال 84

سر انجام خسته  و از پا افتاده موفق شد از تخته پاره ها كلبه اي بسازد تا خود را از  عوامل زيان بار محافظت كند و دارا يي هاي اندكش را در آن نگه دارد.

اما روزي كه براي جستجوي غذا بيرون رفته بود به هنگام برگشتن ديد كه كلبه اش در حال سوختن است و دودي از آن به سوي آسمان ميرود.

متاَسفانه بدترين اتفاق ممكن افتاده و همه چيز از دست رفته بود.

از شدت خشم و اندوه در جا خشكش زد.فرياد زد: خدايا تو چطور راضي شدي با من چنين كاري بكني؟

صبح روز بعد با بوق كشتي اي كه به ساحل نزديك مي شد از خواب پريد.

كشتي اي آمده بود تا نجاتش دهد. مرد خسته  از نجات دهندگانش پرسيد:

شما ها از كجا فهميديد من در اينجا هستم؟

آنها جواب دادند:

 ما متوجه علايمي كه با دود مي دادي شديم.

امروز کودکي پا بر عرصه وجود نهاده است که علم بدو زينت نبخشيده  ، بلکه اين اوست که علم را با لقب باقرالعلوم  خويش مفتخر ساخته است      ميلادشان مبارک

نام مبارک امام پنجم محمد بود. لقب آن حضرت باقر يا باقرالعلوم است، بدين جهت که درياي دانش را شکافت و اسرار علوم را آشکارا ساخت. القاب ديگري مانند شاکر و صابر و هادي نيز براي آن حضرت ذکر کرده‌اند که هر يک باز گوينده صفتي از صفات آن امام بزرگوار بوده است.

کنيه امام "ابو جعفر" بود. مادرش "فاطمه" دختر امام حسن مجتبي(ع) بود. بنابراين نسبت آن حضرت از طرف مادر به سبط اکبر حضرت امام حسن(ع) و از سوي پدر به امام حسين(ع) مي رسيد. پدرش حضرت سيدالساجدين، امام زين العابدين، علي بن الحسين(ع) است. تولد حضرت باقر(ع) در روز جمعه سوم ماه صفر سال 57 هجري در مدينه اتفاق افتاد.

امام محمد باقر فرموده اند :  اگر مورد ستم واقع شدي ستم مکن.

 اگر به تو خيانت کردند خيانت مکن.

 اگر تکذيبت کردند خشمگين مشو.

 اگر مدحت کنند شاد مشو.

 اگر نکوهشت کنند بي تابي مکن.

با مردم سخن بگوئيد بهتر از آن چيزي که مي خواهيد با شما سخن بگويند.

ضمنا این ایام ایام شهادت دردانه سه ساله امام حسین ع حضرت رقیه سلام الله علیها است که این شهادت را تسلیت میگویم

در انتهای بازارچه آرام حرکت می کنی گنبد حرم از دور نمایان می شود هنوز مظلومیت را می بینی اما راز و شکوه جاودانگی اش تو را متحیر می کند کودک است سه ساله اما خیلی بزرگ و عزیز آنقدر بزرگ که گره های بزرگ را پدر بزرگوارش ع به او حواله می دهد....

بانوی من باز دلم هوای حضور در حرمت را کرده باز ما را بطلبید

این اشعار بخشی از سرودهایی است که کاشی های لاجوردی دیوارهای حرم را زینت بخشیده است

آن کو در این مزار شریف آرمیده است           ام البکاء رقیه محنت کشیده است

این قبر کوچک است از آن طفل خردسال  کز دهر سالخورده بسی رنج دیده است

اینجا ز تاب غم دل زینب شده است آب       بس ناله یتیم برادر شنیده است

اینجا ز پا فتاده و او را ربوده خواب        طفلی که روی خار مغیلان دویده است